เวลาที่ใครคนหนึ่งเดินทางผ่านเข้ามาในชีวิต

จะด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก้อตาม

คนที่ขาดความรักหรือกำลังอยู่ในภาวะเหว่ว้า

ย่อมรู้สึกรู้สาไปกับใครคนนั้นมากกว่าปรกติ

ถามว่าผิดไหมที่จะรู้สึก

คำตอบคือไม่ผิด

เพราะหัวใจที่ขาดน้ำหล่อเลี้ยง

หากจะกระชุ่มกระชวยเพราะได้รู้สึกกับใคร

คงดีเสียกว่าบังคับใจตัวเอง

ไม่ให้ไปตกหลุมพรางของความรัก

ซึ่งมันโหดร้ายกับตัวเองมากเกินไปไม่ใช่น้อย

แต่ถ้าใครคนนั้นเดินทางผ่านเข้ามา

เพื่อหยิบยื่นความหวังเพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ

ที่ไม่ได้มีอะไรเกินกว่าคนรู้จักกันคนหนึ่ง

แต่มันเป็นความหวังที่สร้างให้เราคิดเกินเลย

คิดมากคิด คิดไปไกล หวั่นไหว

และรู้สึกอยากผูกพันอยู่ตลอดเวลา

หากสิ่งที่เขาแสดงออกกับเรานั้น

กำลังสร้างคำถามให้เราต้องฟุ้งซ่านว่า

แท้จริงเขาคิดยังไง  เขาคิดเหมือนที่เราคิดหรือเปล่า

มันเจ็บยิ่งกว่าการบอกกันตรง ๆ

ว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเสียอีก

ถ้าเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลย

ไม่ได้อยากรัก ไม่ได้รู้สึกอยากผูกพัน

การแสดงออกเพียงเพื่อสร้างความหวัง

มันกำลังบั่นทอนพลังกายพลังใจของเราให้เหลือน้อยลง
ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหวั่นไหว

ยิ่ ง

    
     อ ยู่

            
            ไ ก ล .............................. ยิ่ ง คิ ด ถึ ง

หากเขาเลิกให้ความหวัง

และหยุดแสดงออกแบบมากกว่าคนรู้จักกันได้

คงดีไม่น้อยสำหรับหัวใจดวงบอบบางดวงนี้ของเรา

เพราะ

          "ความรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

                และหัวใจคน

            ก็ไม่ใช่ของเล่นของใคร"

เชื่อแน่ว่าใจของเราก็พร้อมเสมอที่จะกลับตัวกลับใจได้ทัน

กลับมารู้สึกกับเขาแบบธรรมดาสามัญ

กลับมาเป็นคนเดิมที่ยังต้องใช้ชีวิตคนเดียวลำพังต่อไป

และกลับมาเป็นคนที่ไม่ต้องอ่อนแออ่อนไหวอย่างที่กำลังเป็น